Dekada Dla Motyla Monarcha: Jak Illinois Zjednoczyło Się, By Odbudować Gatunek W Locie

Od pokoleń motyl monarch był znajomym widokiem unoszącym się nad polami, preriami i podwórkami Illinois. Jednak po trzech dekadach spadku liczebności populacji monarch stał się gatunkiem w kryzysie (Rycina 1). W 2014 roku złożono petycję o objęcie monarchy ochroną na mocy federalnej ustawy Endangered Species Act. W odpowiedzi Illinois uruchomiło jedno ze swoich najbardziej ambitnych, dobrowolnych działań ochronnych na skalę całego stanu: Illinois Monarch Project (IMP), a następnie stworzyło Illinois Monarch Action Plan, aby wskazać dobrowolne działania ochronne z nadzieją na uniknięcie federalnego wpisania gatunku na listę chronionych. W 2024 roku zaproponowano wpisanie monarchy na federalną listę gatunków zagrożonych. Podczas gdy ostateczne decyzje regulacyjne wciąż pozostają nierozstrzygnięte, mieszkańcy Illinois pokazali swoje zaangażowanie we wspieranie tego ikonicznego motyla.

Nowe badanie oceniło 10 lat dobrowolnych działań ochronnych podejmowanych w całym stanie na rzecz osiągnięcia celu, jakim jest dodanie 150 milionów nowych łodyg trojeści — rośliny preferowanej przez monarchy do rozrodu. Wyniki można znaleźć w 10-Year Progress Report przygotowanym w ramach Illinois Monarch Action Plan przez University of Illinois Chicago (UIC) dla Illinois Department of Natural Resources. Zespół badawczy UIC wykorzystał modelowanie użytkowania gruntów i siedlisk, a także wywiady z interesariuszami, aby udokumentować działania Illinois na rzecz ochrony monarcha oraz odpowiedzieć na pytanie: Czy działania ochronne Illinois przynoszą różnicę dla motyli monarchów?

Krótka odpowiedź brzmi: tak. W ciągu ostatnich 10 lat w Illinois dodano ponad milion nowych łodyg trojeści.

Dłuższa odpowiedź jest bardziej złożona. To, w jaki sposób badacze doszli do tego wniosku, pokazuje ogromną skalę, kreatywność i pasję napędzające odbudowę populacji monarchy.

Illinois znajduje się w przełomowym momencie: po udowodnieniu, co dobrowolna ochrona przyrody może osiągnąć w terenie, musimy zdecydować, jak utrzymać kulturę ochrony przyrody poprzez koordynację, komunikację oraz dalsze inwestowanie w ludzi i programy, które napędzają tę pracę.

Kulisy Nauki: Jak Uwzględniono Działania Podejmowane W Całym Stanie?

Powrót Do Przełomowego Modelu Siedlisk

Podstawą tego badania była udoskonalona wersja przełomowego modelu siedlisk trojeści opracowanego przez U.S. Geological Survey, który pierwotnie wyznaczył ogólnostanowy cel Illinois: dodanie 150 milionów nowych łodyg trojeści do 2038 roku. Badacze zaktualizowali pierwotny model, aby oszacować liczebność trojeści w całym stanie w 2014 roku — czyli w roku, w którym złożono petycję o wpisanie motyla monarchy na listę gatunków chronionych — oraz ponownie 10 lat później, w 2024 roku.

Zespół badawczy zebrał wiele zestawów danych: warstwy National Land Cover Database, dane dotyczące terenów chronionych, zestawy danych o gruntach uprawnych, korytarze kolejowe i drogowe oraz inne informacje. Łącznie dane te pomogły badaczom przeanalizować, gdzie trojeść może rosnąć, jakie działania ochronne zwiększają jej liczebność oraz gdzie siedliska najprawdopodobniej były dodawane lub tracone.

Udoskonalenie Modelu Dzięki Danym Z Terenu

Ponieważ zmiany siedlisk zachodzą w miejscach i czasie, których zestawy danych nie zawsze są w stanie wykryć, badacze udoskonalili model, wykorzystując dane specyficzne dla poszczególnych programów oraz dane zebrane w terenie:

• Długoterminowy monitoring roślinności prowadzony w ramach Critical Trends Assessment Program, w tym korekty dotyczące zagęszczenia trojeści na terenach trawiastych i podmokłych.
• Dane dotyczące udziału w Conservation Reserve Program, takie jak akry objęte programem Pollinator Habitat (CP42) — jednym z najważniejszych programów ochrony zapylaczy w Illinois.
• Badania nad zagęszczeniem trojeści w miastach z regionu Chicago, oferujące pierwsze szczegółowe spojrzenie na to, jak miasta przyczyniają się do tworzenia siedlisk dla monarchów.
• Wskaźniki przyjęcia praktyk ochronnych i szacunki działań ochronnych oparte na wcześniejszych badaniach naukowych oraz dopracowane dzięki wywiadom i opiniom interesariuszy.

Następnie badacze przeprowadzili ustrukturyzowane wywiady z praktykami ochrony przyrody: rolnikami, pracownikami agencji, przedstawicielami firm energetycznych, pracownikami Illinois Department of Transportation, liderami samorządowymi, edukatorami oraz społecznikami zajmującymi się ochroną przyrody. Podzielone przez nich spostrzeżenia pomogły udokumentować zmiany w społecznym entuzjazmie, bariery w koordynacji działań, terenowe wyzwania związane z ochroną przyrody oraz czynniki, które podtrzymują motywację do dalszych działań ochronnych.

Co Illinois Osiągnęło W Ciągu Dekady Ochrony Monarcha?

Ponad 100 Milionów Nowych Łodyg Trojeści!

W latach 2014–2024 badanie wykazało, że w Illinois dodano szacunkowo 108 milionów dodatkowych łodyg trojeści. Osiągnięcie to oznacza, że stan zrealizował już ponad dwie trzecie swojego celu wynoszącego 150 milionów łodyg.

Postęp Illinois napędzały cztery sektory użytkowania gruntów, z których każdy wniósł swój wkład w inny sposób.

• Rolnictwo obejmuje w Illinois ponad 22 miliony akrów, co czyni je największą formą użytkowania gruntów w stanie. Chociaż całkowita powierzchnia gruntów rolnych objętych programem Conservation Reserve Program (CRP) zmniejszyła się w tym okresie (Rycina 2), praktyka ochronna związana z siedliskami dla zapylaczy, CP42, gwałtownie wzrosła — z około 4 400 akrów w 2014 roku do ponad 120 000 akrów w 2024 roku. Sama ta zmiana przyniosła wzrost netto o ponad 56 milionów łodyg trojeści. Takie działania pokazują, jak dobrowolne programy mogą przynosić ogromne korzyści w krajobrazach użytkowanych rolniczo.
• Korytarze transportowe i energetyczne — autostrady, linie kolejowe oraz trasy przesyłowe — obejmują w Illinois około 1,6 miliona akrów. Tereny te dodały około 46,5 miliona łodyg trojeści, czyniąc pasy drogowe i techniczne drugim największym źródłem wzrostu. Głównym czynnikiem tego przyrostu był udział w programie Monarch Candidate Conservation Agreement with Assurances (CCAA). W ramach tego programu kilka przedsiębiorstw użyteczności publicznej oraz Illinois Department of Transportation zobowiązały się do stosowania praktyk ochronnych, które poprawiają jakość siedlisk i są corocznie monitorowane.
• Chronione obszary naturalne obejmują w Illinois około 2,9 miliona akrów i obejmują tereny takie jak parki stanowe i hrabstwowe, ostoje dzikiej przyrody oraz inne obszary chronione. Tereny naturalne zwykle mają już istniejące zasoby trojeści, a dzięki aktywnemu zarządzaniu sektor ten dodał około 3,8 miliona łodyg. Choć obejmują mniejszą powierzchnię, tereny te często zawierają trwałe, wysokiej jakości rodzime zbiorowiska roślinne, które wspierają pełny cykl życiowy monarchów oraz wielu innych gatunków zapylaczy.
• Tereny miejskie i podmiejskie obejmują w Illinois ponad 3,6 miliona akrów. Obszary miejskie obejmują parki, podwórka, ogrody dla zapylaczy oraz Monarch Waystations, które dodały około 1,5 miliona łodyg. Programy takie jak Mayors’ Monarch Pledge i Monarch Watch Waystations systematycznie się rozwijały, dając mieszkańcom bezpośredni, praktyczny sposób wspierania odbudowy populacji monarchów. Badacze zauważyli, że wkład
  obszarów miejskich może być nawet większy, niż obecnie da się wymodelować, biorąc pod uwagę rosnące zainteresowanie rodzimym krajobrazem i ogrodami dla zapylaczy.

Jednak brak spójnego monitorowania tych działań utrudnia ich pełną ocenę.

Ruch Ochrony Przyrody Na Rozdrożu

Choć badanie to pokazuje zachęcające wyniki, wskazało również wyzwania, które zagrażają powodzeniu dalszych działań oraz możliwościom tworzenia i utrzymywania siedlisk dla monarchów.

Entuzjazm Wzrósł I Się Ustabilizował, Ale Istnieje Ryzyko, Że Zostanie Utracony

Podczas wywiadów interesariusze opisywali wzrost zainteresowania monarchami w okresie poprzedzającym uruchomienie Illinois Monarch Action Plan w 2020 roku, po którym nastąpił stopniowy spadek wynikający z konkurujących priorytetów, wypalenia oraz ograniczonej koordynacji. Badanie wykazało, że pasja wielu osób pozostaje wysoka, ale struktura wsparcia jest ważna, aby budować połączenia i kontynuować sukces. W miarę jak agencje stanowe przechodzą od planowania przed ewentualnym wpisaniem gatunku na listę do działań regulacyjnych, pojawiają się pytania o to, ile wsparcia ze strony agencji będzie dostępne do koordynowania i monitorowania działań ochronnych ukierunkowanych na pojedyncze gatunki.

Obecne Postępy Są Kruche

Na podstawie tego badania największe przyrosty trojeści przyniosły programy CRP oraz Monarch CCAA. Oba są programami dobrowolnymi, w których liczba uczestników może z czasem się zmieniać. Dalsze inwestowanie w ochronę i zarządzanie siedliskami na tych użytkowanych terenach jest konieczne, aby zapewnić monarchom odpowiednie siedliska.

Niepewność Regulacyjna Narasta

W związku z propozycją wpisania motyla monarchy na federalną listę gatunków zagrożonych oraz automatycznym wpisaniem go na listę w ramach Illinois Endangered Species Protection Act, interesariusze wyrażali szeroki zakres oczekiwań. Niektórzy mają nadzieję, że przyniesie to większą jasność, podczas gdy inni obawiają się, że może osłabić zainteresowanie dobrowolną ochroną przyrody z obawy przed regulacjami dotyczącymi utworzonych siedlisk.

Dlaczego Działania Illinois Mają Znaczenie

Pomimo tych wyzwań Illinois robi znaczące postępy w ochronie monarchów. Dzięki dodaniu ponad 108 milionów nowych łodyg trojeści stan pokazuje, co jest możliwe, gdy ludzie z całego Illinois pracują na rzecz wspólnego celu. Środkowy Zachód stanowi serce migracyjnego obszaru lęgowego monarcha. To, co dzieje się tutaj, w Illinois, ma konsekwencje aż po zimowiska w górach środkowego Meksyku.

W miarę jak agencje przechodzą od dobrowolnej ochrony monarchów do regulacji, ich wsparcie finansowe dla Illinois Monarch Project pozostaje niepewne. Jednak ochrona siedlisk monarchów i innych zapylaczy nadal jest ważna i powinna być kontynuowana. Chociaż planowanie i wdrażanie dobrowolnych działań ochronnych na rzecz monarchów nie zapobiegło rozważaniu federalnego wpisania gatunku na listę przez U.S. Fish and Wildlife Service, dobrowolna ochrona przyrody jest niezbędna do tworzenia i utrzymywania siedlisk dla monarchów oraz innych zagrożonych zapylaczy w Illinois.

Monarch to coś więcej niż motyl; to symbol połączenia. Jego migracja łączy krajobrazy i społeczności na całym kontynencie. Odbudowa jego populacji wymaga milionów lokalnych decyzji — od sadzenia trojeści, przez dostosowywanie harmonogramów koszenia, po wspieranie odbudowy siedlisk. To badanie pokazuje, że działanie następuje wtedy, gdy mieszkańcy Illinois jednoczą się wokół wspólnego celu. A kiedy to działanie prowadzi do ochrony siedlisk, monarchy odnajdują drogę do domu.

Pełny techniczny raport badawczy można przeczytać tutaj.