Zmiany W Programie Zarządzania CWD

Od niemal 24 lat Departament Zasobów Naturalnych stanu Illinois (IDNR) koordynuje projekt mający na celu wykrywanie i ograniczanie rozprzestrzeniania się przewlekłej choroby wyniszczającej (CWD) — zawsze śmiertelnej choroby neurologicznej związanej z prionami. Przebadano niemal 175 000 jeleni wirginijskich na podstawie próbek pobranych w punktach kontroli, zakładach przetwórstwa dziczyzny, punktach przekazywania próbek, zakładach taksydermicznych, podczas odstrzałów prowadzonych przez wyspecjalizowanych strzelców, polowań na podstawie specjalnych zezwoleń, od zwierząt zabitych w wypadkach drogowych oraz od osobników wykazujących objawy choroby. Od 2002 roku celami IDNR było zapobieganie rozprzestrzenianiu się CWD na nowe obszary, utrzymywanie niskiego poziomu występowania choroby oraz jej eliminowanie tam, gdzie było to możliwe. Działania te obejmowały zwiększenie odstrzału przez myśliwych podczas sezonów polowań na jelenie oraz ukierunkowane usuwanie zwierząt na obszarach, gdzie potwierdzono występowanie choroby.

Do 2025 roku CWD wykryto w 25 hrabstwach Illinois. Wiosną 2026 roku chorobę stwierdzono u jeleni z trzech kolejnych hrabstw: Effingham, Scott i Stark. Wraz z przypadkami w hrabstwach Effingham i Scott, a także w hrabstwie Adams rok
wcześniej, choroba pojawiła się w trzech hrabstwach położonych daleko poza jej endemicznym obszarem w północnym Illinois. W związku z rozszerzającym się zasięgiem geograficznym CWD i rosnącą częstością występowania choroby, a
także narastającym zmęczeniem wśród współpracujących właścicieli gruntów i społeczeństwa, IDNR podjął decyzję o zawieszeniu odstrzałów prowadzonych przez wyspecjalizowanych strzelców. Po 23 latach konsekwentnej walki z chorobą
jej zasięg po prostu przekroczył możliwości agencji w zakresie jej ograniczania. IDNR będzie nadal monitorować CWD na terenie stanu oraz współpracować z partnerami lokalnymi i krajowymi w celu poszukiwania innych sposobów na zahamowanie rozprzestrzeniania się choroby.

Historia CWD W Illinois

Pierwszy przypadek CWD odnotowano w 1967 roku w ośrodku hodowlanym w Kolorado. W Illinois CWD po raz pierwszy wykryto w 2002 roku w hrabstwie Boone. Od 2003 roku IDNR prowadzi aktywne działania w zakresie zarządzania CWD, obejmujące odstrzały prowadzone przez wyspecjalizowanych strzelców, rozszerzone możliwości polowania oraz ograniczenia dotyczące stosowania przynęt. Program opracowany przez IDNR zyskał uznanie w całym kraju za utrzymywanie niskiego poziomu występowania choroby i spowalnianie jej rozprzestrzeniania się. Dzięki tym działaniom częstość występowania CWD w Illinois przez niemal całe pokolenie myśliwych polujących na jelenie utrzymywała
się na niskim poziomie — poniżej 2 procent — a choroba pozostawała ograniczona do północnej części stanu.

Jednak w ciągu ostatnich siedmiu lat w Illinois odnotowano gwałtowny wzrost częstości występowania choroby — do 9,2 procent w 2025 roku — oraz jej dalsze rozprzestrzenianie się na południe, w kierunku centralnej części stanu.

Podziękowania Za Współpracę

Od czasu pierwszego wykrycia CWD w Illinois w 2002 roku badanie i zarządzanie tą chorobą było wspólnym wysiłkiem wielu osób i instytucji.

„Chciałbym złożyć szczere podziękowania wszystkim partnerom, którzy pomogli nam w walce z tą chorobą, w tym współpracującym myśliwym i właścicielom gruntów, USDA Wildlife Services, Veterinary Epidemiology Laboratory przy
Illinois Natural History Survey, SIU Cooperative Research Laboratory oraz Illinois Department of Agriculture” — powiedział Mike Wefer, naczelnik Wydziału Zasobów Dzikiej Przyrody Departamentu Zasobów Naturalnych stanu Illinois
(IDNR). „Chciałbym również szczególnie podziękować oddanym pracownikom IDNR, którzy wiele poświęcili, pracowali w trudnych warunkach i wykonywali ciężką, lecz niezbędną pracę, aby przez tak wiele lat utrzymywać chorobę pod kontrolą. Zapewniam, że jest to sprawa warta tego wysiłku.”

Czego Się Nauczyliśmy

Kiedy pod koniec 2002 roku po raz pierwszy wykryto CWD w Illinois, choroba występowała jedynie w kilku stanach i prowincjach. Obecnie CWD wykryto w 36
stanach i 3 kanadyjskich prowincjach. Illinois, wspólnie z innymi stanowymi i prowincjonalnymi agencjami ds. ryb i dzikiej przyrody, agencjami federalnymi oraz uniwersytetami, przyczyniło się do poszerzenia wiedzy i badań nad tą chorobą. Poniżej przedstawiono kilka rzeczy, których się nauczyliśmy.

• Jeśli nie podejmuje się działań, CWD nie znika samoistnie.
• Częstość występowania CWD będzie wzrastać, a choroba będzie rozprzestrzeniać się na nowe obszary.
• Jelenie wirginijskie mogą czasami przemieszczać się na znaczne odległości poza swój pierwotny areał, szczególnie na otwartych terenach
  zdominowanych przez uprawy rzędowe.
• Na obszarach o wysokiej częstości występowania CWD udokumentowano spadki liczebności populacji jeleni wirginijskich.
• Młode noszone przez łanie zakażone CWD mają mniejsze rozmiary głowy i mogą być w słabszej kondycji niż młode zdrowych matek.
• Chociaż niektóre jelenie posiadają geny, które mogą zapewniać im pewien poziom odporności na CWD, jak dotąd nie zidentyfikowano żadnych genów zapewniających całkowitą odporność.
• Stosunkowo niewielkie zwiększenie odstrzału lub usuwania jeleni na obszarach występowania CWD może pomóc utrzymać niski poziom występowania choroby przez dość długi czas.

Patrząc W Przyszłość

Swobodnie żyjąca populacja jeleni w Illinois jest niezwykle cennym i cenionym zasobem publicznym oraz ważnym elementem kultury związanej z aktywnością na świeżym powietrzu w tym stanie. Ochrona zdrowia populacji jeleni pozostaje
celem programu zarządzania CWD prowadzonego przez IDNR, a pracownicy nadal będą monitorować występowanie CWD na terenie stanu, zapewniać myśliwym możliwości pobierania próbek do badań oraz współpracować ze społeczeństwem w celu lepszego zarządzania chorobą.

Jeszcze w tym roku IDNR zorganizuje otwarte spotkania informacyjne dla myśliwych i właścicieli gruntów, aby przekazać im aktualne informacje na temat sytuacji związanej z chorobą w Illinois oraz zachęcić do dalszej czujności i badania pozyskanych jeleni.

Myśliwi i właściciele gruntów w Illinois od samego początku byli niezwykle cennymi partnerami. Nadal mogą pomagać, działając na rzecz populacji jeleni w Illinois. Myśliwi i właściciele gruntów mogą w dalszym ciągu odgrywać kluczową rolę w monitorowaniu CWD i zarządzaniu tą chorobą poprzez:

• Kontynuowanie polowań i pozyskiwania jeleni.
• Zachęcanie do polowań na jelenie na terenach prywatnych.
• Zwiększenie liczby pozyskiwanych jeleni — szczególnie osobników bez
  poroża — na obszarach występowania CWD oraz w ich pobliżu.
• Poddawanie pozyskanych jeleni badaniom na obecność CWD.

Dodatkowe informacje na temat aktualnej sytuacji związanej z CWD w Illinois oraz sposobów uczestnictwa w programach pobierania próbek będą dostępne na stronie internetowej IDNR poświęconej CWD.