
Łosoś coho. Fot. Roger Tabor, USFWS.

Łosoś coho. Fot. Roger Tabor, USFWS.
Wiele osób jest zaskoczonych, gdy dowiaduje się, że jezioro Michigan ma dobrze rozwinięte łowisko łososi pacyficznych. W końcu jezioro Michigan znajduje się tysiące mil od Oceanu Spokojnego, a choć ryby te słyną ze swoich migracji, nie istnieje bezpośrednie połączenie pomiędzy największym oceanem na świecie a największym systemem słodkowodnym obu Ameryk.
Wprowadzenie oraz cykle życiowe łososi coho i chinook były już omawiane w artykułach opublikowanych wcześniej w OutdoorIllinois Journal: OutdoorIllinois Journal: Fascynująca podróż łososia coho w Wielkich Jeziorach oraz OutdoorIllinois Journal: Niech żyje król.
Ryby te rozmnażają się obecnie naturalnie w strumieniach wpływających do jeziora Michigan, jednak aby utrzymać ich populacje, nadal konieczne jest uzupełnianie ich rybami pochodzącymi z wylęgarni.
Ponieważ różne stany mają prawa do różnych części jeziora Michigan, liczby ryb przeznaczonych do zarybiania są ustalane przez Great Lakes Fishery Commission, międzynarodową komisję utworzoną w 1954 roku w celu kontrolowania gatunków inwazyjnych, rozwijania badań naukowych oraz wspierania współpracy między instytucjami działającymi w różnych jurysdykcjach.
Illinois, któremu przypada około 7 procent całkowitej powierzchni jeziora Michigan, jest częścią Lake Michigan Committee. W jego skład wchodzą przedstawiciele Chippewa-Ottawa Resource Authority oraz departamentów zasobów naturalnych (Departments of Natural Resources, DNR) czterech stanów: Illinois, Indiana, Michigan i Wisconsin.
Komitet ten przygotowuje informacje dotyczące stanu różnych populacji ryb w jeziorze Michigan oraz doradza poszczególnym instytucjom w sprawie planów zarybiania. Zalecenia dotyczące zarybiania są modyfikowane m.in. na podstawie dostępności ryb stanowiących pokarm dla tych wysoce drapieżnych łososi.

Komisja nie ma bezpośrednich uprawnień do podejmowania decyzji dotyczących zarybiania przez poszczególne stany, dlatego plany te są formalnie traktowane jako zalecenia. W skład Lake Michigan Committee wchodzą jednak biolodzy zajmujący się rybami, którzy uczestniczą w podejmowaniu ostatecznych decyzji dotyczących zarybiania w swoich stanach, dlatego stanowe instytucje zazwyczaj stosują się do planu rekomendowanego przez Great Lakes Fishery Commission.
Nie każdy stan położony wokół jeziora Michigan ma rzeki, do których łososie wracają na tarło. Illinois jest jednym z takich stanów. Nasze największe rzeki odpływają od jeziora Michigan, podczas gdy łososie mają naturalny instynkt nakazujący im płynąć pod prąd.
Michigan i Wisconsin mają wiele rzek zapewniających łososiom odpowiednie miejsca do tarła. Stany te wybudowały na tych rzekach obiekty służące do odłowu ryb, w których każdego roku pozyskuje się część łososi w celu zebrania ich ikry i dalszej hodowli w wylęgarniach.
Każdej jesieni grupa pracowników wylęgarni Departamentu Zasobów Naturalnych stanu Illinois udaje się do Michigan lub Wisconsin, aby w znajdujących się tam obiektach do odłowu ryb pozyskiwać i zapładniać ikrę łososi.
W tym roku pracownicy odwiedzili dwie różne wylęgarnie w Michigan, aby pozyskać ikrę łososia chinook oraz łososia coho.

Łosoś chinook, czyli czawycza, jest prawdziwym królem rodziny łososiowatych. Ryby te są odławiane w kilku miejscach w Michigan, ale pracownicy z Illinois zazwyczaj spotykają się z personelem Michigan DNR przy Little Manistee River Weir.
W połowie października pracownicy Jake Wolf Memorial Fish Hatchery budzą się w Manistee w stanie Michigan, aby o godz. 6:00 rano rozpocząć pracę przy obiekcie odłowowym.
Łososie chinook są dużymi rybami, a każda samica produkuje kilka tysięcy jaj, dlatego zebranie odpowiedniej liczby ikry może zająć mniej czasu niż w przypadku innych gatunków.
Łososie są organizmami semelparycznymi, co oznacza, że rozmnażają się tylko raz w ciągu całego życia. Łosoś, który rozpoczyna wędrówkę w górę rzeki na tarliska, rozpoczyna jednocześnie ostatni etap swojego życia. Ryby przestają żerować, a po naturalnym tarle zazwyczaj umierają w wyniku połączenia stresu, osłabienia układu odpornościowego oraz uszkodzeń tkanek.
W obiektach do pozyskiwania łososi do końcowego etapu ich życia podchodzi się inaczej. Zamiast pozwalać rybom umrzeć wskutek stresu i głodu, są one poddawane humanitarnej eutanazji.
Ikra jest usuwana z samic łososia przy użyciu ciśnienia powietrza, natomiast mlecz jest ręcznie pozyskiwany od samców. Następnie ikra i mlecz są ze sobą mieszane, a świeżo zapłodniona ikra zostaje umieszczona w izolowanych termicznie pojemnikach na czas transportu do Illinois.
Cała ikra potrzebna Illinois do realizacji planu zarybiania często zostaje zebrana jeszcze przed południem, jednak podróż powrotna do Jake Wolf Memorial Fish Hatchery zajmuje kilka godzin.
Po przybyciu do wylęgarni w środkowym Illinois ikra jest przenoszona do tac inkubacyjnych i przez 15 minut poddawana kąpieli w roztworze jodu, aby ograniczyć ryzyko zakażeń grzybiczych lub bakteryjnych. Następnie trafia do pomieszczenia inkubacyjnego, gdzie pozostaje przez dwa miesiące.

Podobny proces odbywa się w przypadku łososia coho, czyli kiżucza, tydzień po zebraniu ikry łososia chinook. Tym razem pracownicy wylęgarni pracują w Platte River State Fish Hatchery & Weir w Beulah w stanie Michigan.
Łososie coho są mniejsze od łososi chinook, a samice produkują średnio po kilka tysięcy jaj. Illinois zarybia jezioro większą liczbą łososi coho niż chinook, dlatego konieczne jest zebranie bardzo dużej ilości ikry od wielu ryb.
Ikrę łososia coho trzeba pozyskiwać ręcznie, bez wykorzystania ciśnienia powietrza, dlatego cały proces trwa dłużej.
Dzień pracy rozpoczyna się o godz. 6:00 rano czasu wschodniego. Zanim pracownicy wylęgarni zakończą pozyskiwanie i zapładnianie ikry, wrócą do Jake Wolf Memorial Fish Hatchery, wyładują i zdezynfekują ikrę, a następnie umieszczą ją w pomieszczeniu inkubacyjnym, jest już znacznie po godz. 2:00 w nocy czasu centralnego.
Zapytany o ten proces jeden z pracowników powiedział: „To ciężki czas, ale jednocześnie dobry czas.”
W chwili publikacji w Jake Wolf Memorial Fish Hatchery w Topeka w stanie Illinois inkubowanych jest ponad 1,5 miliona jaj łososi: 1 020 000 jaj łososia coho oraz 540 000 jaj łososia chinook.

Ryby zaczną wykluwać się pod koniec października i będą dalej rosnąć w wylęgarni aż do momentu wypuszczenia ich do jeziora Michigan wiosną.
Ikra dzikich łososi występuje również w strumieniach w Michigan i Wisconsin. W warunkach naturalnych przeżywa mniej niż 1 procent tych jaj.
W wylęgarniach, dzięki stałemu dopływowi natlenionej wody, ochronie przed drapieżnikami i chorobami oraz regularnemu karmieniu po wykluciu, można oczekiwać, że około 50 procent ikry łososia chinook oraz od 30 do 50 procent ikry łososia coho osiągnie stadium smolta.
Jest to etap rozwoju, w którym młode ryby są biologicznie przygotowane do migracji na otwarte wody. Właśnie wtedy większość wylęgarni wypuszcza ryby do jeziora Michigan.
Jeśli chcesz zobaczyć te ryby przed zarybieniem, zadzwoń do wylęgarni (309/968-7531; czynna codziennie od godz. 8:30 do 15:30), aby umówić się na zwiedzanie i zobaczyć prowadzone tam prace.
Jeśli chcesz zobaczyć je już po wypuszczeniu do jeziora, będziesz potrzebować licencji wędkarskiej oraz znaczka uprawniającego do połowu łososi.
Opłaty pobierane za te licencje i znaczki wędkarskie bezpośrednio finansują te działania, których realizacja nie byłaby możliwa bez stałego wsparcia wędkarzy tutaj, w Illinois.
Kayleigh Smith is a Natural Resources Coordinator in the Division of Fisheries, working as the site interpreter at Jake Wolf Memorial Fish Hatchery. While she works full-time at a fish hatchery that is focused on raising sportfish such as salmon, bass, and pike, she has a passion for fish of all shapes and sizes, from the biggest and fiercest muskie to the tiniest minnow.
Submit a question for the author