
Naukowiec z University of Illinois mierzy bassa wielkogębowego, ściskając razem płaty płetwy ogonowej. Zdjęcie: Shasta Kamara.

Naukowiec z University of Illinois mierzy bassa wielkogębowego, ściskając razem płaty płetwy ogonowej. Zdjęcie: Shasta Kamara.
Czy zdarzyło Ci się kiedyś opowiadać historię o złowionej rybie bez rozkładania rąk, aby pokazać jej długość? W świecie wędkarstwa wszyscy mogą się zgodzić, że rozmiar ma znaczenie — zarówno podczas opowiadania imponujących historii, jak i przestrzegania przepisów. Jeśli chodzi o opowieści wędkarskie, jedną z najważniejszych rzeczy, które warto przekazać początkującym wędkarzom, jest to, że dobrze jest dodać przynajmniej kilka cali, aby historia brzmiała jeszcze bardziej efektownie. W innych sytuacjach liczy się jednak precyzja, a najlepszy — lub prawnie wymagany — sposób mierzenia ryby może różnić się w zależności od gatunku.
W Illinois nie wszystkie ryby podlegają limitom długości, ale w przypadku gatunków, dla których takie limity obowiązują, z żadnego akwenu objętego limitem długości nie wolno zabierać ryb krótszych niż określona minimalna długość. Szczegółowe informacje można znaleźć w corocznym Informatorze Przepisów Wędkarskich stanu Illinois. W przypadku większości gatunków długość ryby mierzy się od czubka pyska do końca ogona, gdy ryba leży płasko na miarce, z zamkniętym pyskiem i z płatami ogona dociśniętymi lub „ściśniętymi” razem. Ten rodzaj pomiaru nazywa się „długością całkowitą”.

Długość całkowita jest najbardziej intuicyjnym sposobem pomiaru i zwykle zajmuje mniej czasu niż inne techniki. Taki szybki pomiar jest korzystny dla wędkarzy, którzy muszą szybko ustalić, czy złowiona ryba jest wystarczająco długa, aby ją zatrzymać, czy też należy ją wypuścić.
Niektóre ryby muszą być mierzone w inny sposób, aby zachować zgodność z przepisami — dotyczy to wiosłonosów i jesiotrów. Ryby te mają ogony heterocerkalne. W ogonach heterocerkalnych płaty płetwy ogonowej mają nierówną wielkość, a kręgosłup przedłuża się do górnego płata. W przypadku tych gatunków stosuje się pomiar nazywany długością do wcięcia płetwy ogonowej, który zazwyczaj mierzy się od czubka pyska do wcięcia ogona. W przypadku wiosłonosa, ze względu na jego charakterystyczny kształt pyska, stosuje się dodatkową modyfikację: długość mierzy się od oka do wcięcia płetwy ogonowej.


Trzeci rodzaj pomiaru nazywa się „długością standardową” i obejmuje odległość od czubka pyska do końca trzonu ogonowego, dokładnie w miejscu, gdzie zaczyna się ogon, czyli płetwa ogonowa. Ten sposób pomiaru jest zwykle stosowany wyłącznie w badaniach naukowych, często wtedy, gdy naukowcy analizują zagadnienia związane z kondycją ryb, czyli stosunkiem ich masy do długości.

Bezpieczeństwo jest zawsze najważniejsze — zarówno dla ryb, jak i dla ludzi. Ryby należy zawsze trzymać mokrymi dłońmi, aby nie uszkodzić ich ochronnej warstwy śluzu, dlatego upewnij się, że używana linijka, taśma miernicza lub deska pomiarowa również może mieć kontakt z wodą. Jeśli zamierzasz lub musisz wypuścić rybę, ograniczenie czasu jej trzymania ma duże znaczenie dla jej długoterminowego przeżycia. Dlatego mierz sprawnie, korzystając z przyrządu, którego obsługa jest dla Ciebie wygodna.
Jeśli kiedykolwiek masz wątpliwości, czy ryba jest wystarczająco długa, aby ją zatrzymać, najlepszym rozwiązaniem jest jej wypuszczenie. Dbaj o bezpieczeństwo, podejmuj rozsądne decyzje i udanych rzutów!
Kayleigh Smith is a Natural Resources Coordinator in the Division of Fisheries, working as the site interpreter at Jake Wolf Memorial Fish Hatchery. While she works full-time at a fish hatchery that is focused on raising sportfish such as salmon, bass, and pike, she has a passion for fish of all shapes and sizes, from the biggest and fiercest muskie to the tiniest minnow.
Submit a question for the author