W Obronie Kojotów

Zapytaj kogokolwiek, co myśli o kojotach, a najprawdopodobniej usłyszysz jedną z dwóch odpowiedzi: są niebezpieczne albo są uciążliwe.

Nie da się ukryć, że kojot cieszy się nie najlepszą reputacją jako złodziej z kurzej fermy, zabójca młodych jeleni, zjadacz śmieci i porywacz zwierząt domowych. Te zachowania były już opisywane w innych miejscach – czasami w sposób wręcz mityczny. Dla równowagi ta historia opowiada o stronie tego drapieżnika, którą niektórzy ludzie naprawdę podziwiają.

• Kojoty mają złożoną dynamikę społeczną. Niektóre z nich są samotnikami, podczas gdy inne żyją w grupach blisko spokrewnionych osobników, takich jak rodzeństwo z poprzednich miotów, które pomaga w opiece nad szczeniętami. Niektóre kojoty łączą się w pary na całe życie i wspólnie wychowują potomstwo, dzieląc się obowiązkami związanymi z karmieniem i opieką nad młodymi. Inne natomiast parują się i rozchodzą.
• Kojoty dysponują rozbudowanymi umiejętnościami komunikacyjnymi. Uważane za jedne z najbardziej wokalnych dzikich ssaków Ameryki Północnej, mają repertuar ponad 10 różnych dźwięków, takich jak warczenie, szczekanie, skomlenie, wycie czy krótkie okrzyki – każdy z nich ma określone znaczenie. Oprócz tego kojoty oznaczają swoje terytorium odchodami i zapachem oraz wykorzystują ruchy uszu, aby wskazać status i preferencje. W królestwie zwierząt kojot jest uważany za wyrafinowanego komunikatora.
• Kojoty kontrolują populacje gryzoni. Jeśli chodzi o preferencje żywieniowe, kojoty jedzą to, co jest obfite i łatwo dostępne. Niemniej jednak ich menu jest bardzo zróżnicowane – obejmuje myszy, szczury, wiewiórki, owady, jagody, padlinę, ryby, żaby, roślinność i wszystko, co jest dostępne w danym momencie. Gdy jednak przeanalizujemy dietę kojota, okazuje się, że preferuje gryzonie. Dlatego, jeśli zobaczysz kojota krążącego w pobliżu śmietnika, możesz być wdzięczny – niekoniecznie chce zjeść twoje śmieci. Może czeka na myszy, które odwiedzają twój kosz na odpady.
• Kojoty przyciągają wzrok. Mając prawie 25 cali wysokości w kłębie i długość od 3 do 4 stóp, z gęstym, różnorodnie ubarwionym futrem w odcieniach brązu, czerni i szarości; dużymi, sterczącymi uszami; ogonem skierowanym w dół i zakończonym czarną końcówką oraz przenikliwymi żółtymi oczami, kojot to imponująca postać. Cieszy się również doskonałym wzrokiem, silnym węchem i potrafi biegać z prędkością do 40 mil na godzinę. Co więcej, jest również bardzo dobrym pływakiem! Wszystko to stoi w sprzeczności z charakterystyką kojota jako podstępnej i skrytej istoty.
• Kojoty są gatunkiem rodzimym. Kiedy Lewis i Clark wczesnych latach XIX wieku po raz pierwszy napotkali kojota w Dakocie Południowej, nie mogli wiedzieć, że to „nowe” zwierzę już od dawna zamieszkiwało równiny. W rzeczywistości dowody kopalne wskazują, że kojoty istnieją tutaj od 10 000 lat, a może nawet dłużej. Są nie tylko trwałym elementem naturalnej historii Ameryki, ale również często pojawiają się w opowieściach rdzennych Amerykanów, którzy często charakteryzowali kojoty jako inteligentne i sprytne zwierzęta.
• Kojoty rozszerzyły swój zasięg dzięki działalności człowieka. Przybycie pierwszych osadników zapoczątkowało wydarzenia, które umożliwiły ekspansję kojotów w całej Ameryce Północnej. Wilki i pumy zostały niemal całkowicie wytępione, co wyeliminowało naturalnych drapieżników kojota; drzewa wycinano pod farmy i rancza, tworząc autostradę dla migracji kojotów przez kontynent; a wprowadzenie upraw i hodowli dostarczyło kojotom nowych źródeł pożywienia, wody i siedlisk. Nic dziwnego, że kojoty rozszerzyły swój zasięg od wybrzeża do wybrzeża i od Kanady po Meksyk, a także zadomowiły się niemal w każdym środowisku miejskim. Czy to na ulicach Chicago, czy na trawiastych równinach wsi, kojot znalazł dom, który nieświadomie ukształtował postęp ludzki.
• Kojoty są odporne. Zgodnie z najnowszymi danymi dotyczącymi polowań i odłowu w Illinois, podczas sezonu 2020-2021 odstrzelono ponad 94 000 kojotów (78 000 w wyniku polowań i 16 000 w wyniku odłowu). Razem z działaniami mającymi na celu odstraszanie ich za pomocą hałasu, kojoty są pod stałą presją. Mimo to przetrwały. Udało im się to dzięki dostosowaniu swojego siedliska, diety, zachowań rozrodczych i struktury społecznej, aby móc przetrwać.

Zatem, choć łatwo pokusić się o zaklasyfikowanie kojota jako zagrożenia lub atutu, w rzeczywistości nie jest ani jednym, ani drugim. Kojot jest mistrzem adaptacji, zdolnym dostosować się do każdego warunku, jaki narzucają okoliczności. To właśnie to zachowanie zapewniło mu przetrwanie przez tysiące lat i to ono pozwoli mu nadal współistnieć obok ludzi.the behavior that will enable it to continue to co-exist alongside humans.